Kantoj en traduko de Vladimír Türk

SE ESTUS ĈI-TIE TIA JUNULINO 
(Kdyby tady byla taková panenka) 

1. /:Se estus ĉi-tie tia junulino, kiu min avidus:/,
    /:ŝi ja devus al mi doni belan filon, resti virgulino:/.
2. /:Se mi devus al vi doni belan filon, resti virgulino:/,
    /:vi ja devus por li fari la lulilon, sen eĉ tuŝi lignon:/.
3. /:Se mi devus por li fari la lulilon sen eĉ tuŝi lignon:/,
    /:vi ja devus por mi kudri la ĉemizon sen faden‘, kudrilo:/.
4. /:Se mi devus por vi kudri la ĉemizon sen faden‘, kudrilo,:/,
    /:vi ja devus al mi fari la eskalon ĝis la firmamento:/.
5. /:Se vi devus al vi fari la eskalon ĝis la firmamento,
    /:grimpus ni ja sunen, falus ni komune, estus fin‘ de ĉio:/.

VIRGULINJO (Panenka)

1. Ĉu kaŝas doloron aŭ nur la koloron
    okuloj knabinaj en lum‘ de kandel‘,
    forflosis unua amnokto sangflua
    eĉ ne pupon lasinte por panja fabel‘.
Rf: Montru jam ridon, hastema knabin‘,
      pasis ploro kaj tim‘,	
      do montru jam ridon de via konfido,
      la paco ĉirkaŭas nin.
2. Prenu orankolĉenon por nia soleno
    kaj banu kaj vestu vin por karnaval‘,
    kaj sur blankan haŭton mi skribas la kanton,
    ke damo vi estis kaj restas plu dam‘.

BELA ROZO (Růžička)
1. Bela roz´ ĝardene floris ĉe l´ kabano de najbar´
     /: amatino ĝin priploris, avidante trans la bar´:/.
2. Nokte kuris mi el domo, ŝtelon helpis pala Lun´
    /: se min kaptos tiu homo, certe venos lia pun´:/.
3. Kun la rozo mi rapidis, tuj degelis ŝia kor´
    /: la dankemon ŝi ne bridis, nokto plenis de amor´:/.
4. Roso falis frumatene kaj denove sonas plor´
    /: velkis rozo surkusene, malaperis la odor´:/.
AM‘, ADIAŬ 
1. Jam en la aĝ‘ de nur deksesa jar‘ 
    mi akompanis ŝin en verda val‘,
    ravis min ŝia bel‘ kaj ĝenis min 
    parol‘ dum‘ al knabin‘ en okul‘ tremis larma bril‘.
Rf: Am‘, adiaŭ, lasu min, lasu min, por trankvil‘, 
      plor‘ nenia helpos nun, miaj kruroj vagos plu.
      Mi vin amis, estas ver‘, vanas dir‘ pri l‘ afer‘, 
      ideal‘ ne estas mi, lasu min al mia viv‘.
2. Dum pasas temp‘, plu daŭras mia vag‘,
     mi ofte staris en simila val‘
    kaj vortojn serĉadis mi por ia konsol‘,
    ho, Di‘, ĉu la amor‘ ĉiam kulpas pri eis plor?   Rf

KANTOJ DE JAROSLAV JEŽEK

NUR HAZARDO ESTAS VIV‘ 
Nur  hazardo estas viv‘, vi foje sinkas, foje supras vi,
vivo fluas en pasiv‘ kaj maron similas ĝi.
Ĉiu celas al la mar‘, ĉu vivmatene, ĉu dum finvesper‘,
kiun trompas vera am‘, do ne dubu pri esper‘.
/: Foje la viv‘ certe konvinkos vin, ke mirakla estas la am‘,
   oraj fiŝoj ekflugos en proksim‘, vi komprenos jam.
   Viv‘ similas al fontan‘, kiun amo transformas je la vin‘
   kaj hazardo estas am‘, ĉiama homa destin‘:/.

ĈAPELO EN VEPRO
1. Vent´ dezerte blovas, sable ruliĝas ĉapel´,
    vepron alpetolas nigra malnova ĉapel´.
2. Kie kapo restis kovrita per la ĉapel´,
    ĉu ĝi harplena estis, ĉu regis ĝin kalva bel´?
Ref:
    Kiu malaperis en dezerta ter´,
    kion li suferis sola en mizer´?
3. Sable malaperos spur´ de l´ ĉapela event´,
    neniu plu komprenos kion rakontas la vent´.

Tradukojn de pliaj kantoj vi povas peti ĉe: tuurql@gmail.com
POPOLKANTOJ  POR  SABATA  KOMUNA  KANTADO  
KUN  AKORDEONO

SERĈAS MI KNABINON (Hledám galánečku)
1. /:Serĉas mi knabinon, hejme ŝi ne estas:/.
   /: Ĉu vi dormas aŭ ne, ĉu vi ne aŭdas min, 
      knabineto mia:/. 
2. Mi ja nun ne dormas, mi vin bone aŭdas,
    Malfermi pordeton, mia karuleto, 
    al vi  mi ne povas.
3. Se vi ne malfermos, malfermos alia,
    Malfermos alia, knabin‘ beltalia, 
    eble eĉ hodiaŭ.

ĈE LA SUPRA VILAĜFINO (Nedaleko od Trenčína)
1. /: Ĉe la supra vilaĝfino loĝas ĉarma Katarino:/.
   /: Nigra okulpar‘, korvonigra la harar‘
      estu mia amatin‘, ho ĉarmega Katarino:/.
2.  /:Kaj fariĝis Katarino mia kara amatino:/.
     /:Mond‘ envias min, ke mi povas kisi ŝin,
       kaj edziĝos baldaŭ al la ĉarmega Katarino:/.
3.  /: Do nun estas Katarino 
         mia ĉarma junedzino:/.
     /: Nigra okulpar‘, korvonigra la harar‘,
         plenumiĝis la sopir‘,
         nun min mastras Katarino:/.

ALTAS LA JUNIPER‘ (Vysoký jalovec)
/: Oni ligis bovon ĉe ĉe ĉe ĉe ĉe ĉe ĉe ĉe, 
   oni ligis bovon ĉe la pin‘.
   Tamen nokte ĝi forŝi ŝi ŝi ŝi ŝi ŝi ŝi ŝi ŝi ŝi,
   tamen nokte ĝi forŝiris sin.
   Altas la juniper‘, altas ĝi super min,
   rekte transsaltu ĝin, mia koramatin‘,
   mi ne transsaltos ĝin, ĉirkau ĝi iros nur,
   tamen de mia am‘ restos nenia spur‘:/.